Η επίθεση των Oleh Apostol και Oleksandr Syrskyi που ανάγκασε τη Ρωσία να μετακινήσει δυνάμεις
Μια από τις λιγότερο προβεβλημένες αλλά επιχειρησιακά σημαντικές ουκρανικές επιχειρήσεις του 2026 αρχίζει πλέον να βγαίνει από τη σκιά, αποκαλύπτοντας ένα πολύ μεγαλύτερο σχέδιο από όσο φαινόταν αρχικά στον χάρτη.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο πρώην αρχιστράτηγος των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων Oleksandr Syrskyi, ο οποίος, σύμφωνα με εκτενές ρεπορτάζ της Ukrainska Pravda, ήταν ο εμπνευστής μιας πολύμηνης επιθετικής επιχείρησης στον άξονα Oleksandrivka–Huliaipole, στην περιοχή όπου συναντώνται οι περιφέρειες Donetsk, Dnipropetrovsk και Zaporizhzhia.
Και το πραγματικό διακύβευμα φαίνεται πως ήταν τεράστιο:
να ανατραπεί η ρωσική πίεση προς το Orikhiv πριν μετατραπεί σε απειλή για ολόκληρη τη Zaporizhia.
Η επιχείρηση άρχισε τον Ιανουάριο του 2026, πέρασε από δύο διαφορετικές φάσεις και συνεχίστηκε επί μήνες με τη συμμετοχή μερικών από τις ισχυρότερες ουκρανικές αερομεταφερόμενες και επιθετικές μονάδες.
Καταλάβαμε τι ετοίμαζαν
Σύμφωνα με τις γραπτές απαντήσεις που έδωσε ο Oleksandr Syrskyi στην Ukrainska Pravda, το ουκρανικό Γενικό Επιτελείο είχε αρχίσει ήδη από το δεύτερο μισό του 2025 να σχηματίζει εικόνα για τις ρωσικές προθέσεις.
Η εκτίμησή του ήταν ότι η Μόσχα δεν προετοίμαζε επιχειρήσεις μόνο στην περιοχή του Pokrovsk.
Το μεγαλύτερο σχέδιο, σύμφωνα με τον ίδιο, προέβλεπε πίεση και προς το Huliaipole, με στόχο μια διάσπαση κατά μήκος του ευρύτερου άξονα Huliaipole–Dobropillia και τη δημιουργία απειλής εναντίον των ουκρανικών δυνάμεων γύρω από το Orikhiv.
Για τον Syrskyi, η απάντηση δεν μπορούσε να είναι απλώς αμυντική.
Έπρεπε να χτυπήσει πρώτος.
Και όχι απαραίτητα εκεί όπου περίμεναν οι Ρώσοι.
Γιατί επέλεξαν την Oleksandrivka
Η ουκρανική διοίκηση θεωρούσε ότι μια κατά μέτωπο επίθεση στην κατεύθυνση του Huliaipole θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη λόγω της συγκέντρωσης ρωσικών δυνάμεων.
Έτσι γεννήθηκε η ιδέα μιας πλευρικής επιχείρησης στον γειτονικό τομέα της Oleksandrivka.
Ο στόχος ήταν διπλός.
Από τη μία, οι Ουκρανοί επιχειρούσαν να διαταράξουν τη ρωσική προετοιμασία για επίθεση προς το Orikhiv.
Από την άλλη, ήθελαν να αναγκάσουν τη ρωσική διοίκηση να μετακινήσει στρατεύματα μακριά από άλλους κρίσιμους τομείς.
Ο ίδιος ο Oleksandr Syrskyi υποστήριξε ότι το ουκρανικό χτύπημα ανάγκασε τη ρωσική πλευρά να ανακατευθύνει δυνάμεις, ακόμη και στοιχεία της 90th Tank Division που βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή του Pokrovsk.
Εάν αυτή η εκτίμηση είναι ακριβής, τότε η επιχείρηση δεν είχε ως μοναδικό σκοπό την κατάληψη εδάφους.
Ήταν μία προσπάθεια να αλλάξει ολόκληρη η κατανομή των ρωσικών εφεδρειών στο μέτωπο.
Η πρώτη έφοδος
Η πρώτη φάση άρχισε στις αρχές του 2026, βόρεια του Huliaipole.
Ουκρανικές αερομεταφερόμενες και επιθετικές μονάδες κινήθηκαν σε δύο βασικούς άξονες, χρησιμοποιώντας τόσο μηχανοκίνητα μέσα όσο και μικρές ομάδες πεζικού.
Σύμφωνα με την Ukrainska Pravda, οι ουκρανικές δυνάμεις κατάφεραν σε ορισμένα σημεία να προχωρήσουν περίπου 9 έως 11 χιλιόμετρα μέσα στις προηγούμενες ρωσικές θέσεις.
Η αρχική επιτυχία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον αιφνιδιασμό.
Για ημέρες, αναφέρεται ότι ρωσικές μονάδες δεν είχαν κατανοήσει πλήρως την κλίμακα της ουκρανικής ενέργειας.
Όταν αντιλήφθηκαν ότι δεν επρόκειτο για μια απλή τοπική αντεπίθεση αλλά για μεγαλύτερη επιχείρηση, οι ουκρανικές δυνάμεις είχαν ήδη διεισδύσει βαθύτερα.
Το σχέδιο Maximum
Όμως εκεί εμφανίστηκε το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Οι διαθέσιμες δυνάμεις δεν ήταν απεριόριστες.
Σύμφωνα με ουκρανούς αξιωματικούς που μίλησαν στο δημοσίευμα, υπήρχε σχέδιο για ακόμη βαθύτερη προέλαση, με στόχο οι μονάδες να κινηθούν πάνω από δέκα επιπλέον χιλιόμετρα και να εμφανιστούν στα ρωσικά μετόπισθεν κοντά στην Uspenivka.
Δεν συνέβη.
Ο λόγος ήταν απλός και σκληρός: δεν υπήρχαν αρκετές δυνάμεις για να συνεχιστεί η επιχείρηση στο μέγιστο εύρος της.
Η 95th Air Assault Brigade, που είχε αναλάβει μεγάλο βάρος των πρώτων επιχειρήσεων, άρχισε να εξαντλείται.
Και εδώ αποκαλύπτεται μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις του σύγχρονου πολέμου:
Μπορεί ένα σχέδιο να είναι επιτυχημένο.
Μπορεί ο αντίπαλος να αιφνιδιαστεί.
Μπορεί να ανοίξει ένα επιχειρησιακό παράθυρο.
Αλλά χωρίς ανθρώπους και εφεδρείες, το παράθυρο κλείνει.
Η επιχείρηση πέρασε στη συνέχεια σε μεγαλύτερη κλίμακα υπό τον διοικητή των ουκρανικών Air Assault Forces, Oleh Apostol.
Στην περιοχή συγκεντρώθηκε ένα σημαντικό τμήμα των διαθέσιμων αερομεταφερόμενων δυνάμεων.t.
Ουσιαστικά, το Κίεβο είχε συγκεντρώσει ένα σημαντικό μέρος των πιο έμπειρων σχηματισμών του σε έναν τομέα που για μήνες παρέμενε σχεδόν εκτός του διεθνούς ενδιαφέροντος.
Μέτωπο άνω των 50 χλμ
Στις 5 Μαΐου 2026, άρχισε η δεύτερη μεγάλη φάση.
Αυτή τη φορά η επιχείρηση εκτεινόταν σε μέτωπο μεγαλύτερο των 50 χιλιομέτρων, από την περιοχή του Nove Zaporizhzhia μέχρι τη Filiya.
Ο στόχος άλλαξε.
Δεν επρόκειτο πλέον μόνο για ανακούφιση της πίεσης γύρω από Huliaipole και Orikhiv.
Οι ουκρανικές δυνάμεις επιχειρούσαν πλέον να εκδιώξουν όσο το δυνατόν περισσότερες ρωσικές μονάδες από την περιφέρεια Dnipropetrovsk και να κινηθούν προς τον άξονα Komar–Velyka Novosilka.
Η μάχη είχε μετατραπεί από τοπική αντεπίθεση σε επιχείρηση με σαφώς μεγαλύτερο επιχειρησιακό βάθος.
Στις 12 Αυγούστου 2026, η ουκρανική ηγεσία αποφάσισε τελικά να δημοσιοποιήσει την έκταση της επιχείρησης.
Ο νέος διοικητής Mykhailo Drapatyi, παρουσία του Oleh Apostol, ενημέρωσε τον πρόεδρο Volodymyr Zelenskyy για τα αποτελέσματα.
Η ουκρανική πλευρά ανακοίνωσε ότι από τον Ιανουάριο έως τον Αύγουστο ανακτήθηκαν 26 οικισμοί στις περιφέρειες Donetsk, Dnipropetrovsk και Zaporizhzhia και συνολικά περίπου 745 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους.
Το νούμερο είναι τεράστιο για τα δεδομένα του στατικού πολέμου των τελευταίων ετών.
Ωστόσο υπάρχει μία σημαντική επιφύλαξη.
Το Institute for the Study of War (ISW), χρησιμοποιώντας τη δική του συντηρητικότερη χαρτογράφηση, υπολόγισε τις επιβεβαιωμένες ουκρανικές εδαφικές ανακτήσεις σε περίπου 626,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα για την ίδια ευρύτερη επιχείρηση.
Το ISW σημειώνει πάντως ότι η μεθοδολογία του μπορεί να υποεκτιμά την πραγματική έκταση των ουκρανικών προωθήσεων.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη συζήτηση.
Η ουκρανική πλευρά κατάφερε να ανακτήσει έδαφος, να αναγκάσει τη Ρωσία να αντιδράσει και, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναλύσεις, να επηρεάσει τις ρωσικές επιχειρήσεις στον νότιο τομέα.
Όμως οι ίδιες ουκρανικές μαρτυρίες περιγράφουν σοβαρά προβλήματα ανθρώπινου δυναμικού.
Μετά τις πρώτες εβδομάδες έντονων επιχειρήσεων, ορισμένες μονάδες άρχισαν να αντιμετωπίζουν έλλειψη πεζικού.
Στρατιώτες και διοικητές που μίλησαν στην Ukrainska Pravda περιέγραψαν μια επιχείρηση στην οποία το σχέδιο μπορούσε να λειτουργήσει, αλλά η δυνατότητα διατήρησης του ρυθμού γινόταν όλο και δυσκολότερη.
Με άλλα λόγια:
η στρατηγική μπορεί να ανοίξει τον δρόμο – αλλά κάποιος πρέπει να έχει τις δυνάμεις για να τον διασχίσει.
Το παράδοξο του πολέμου των drones
Στην επιχείρηση εμφανίστηκε ακόμη ένα κρίσιμο στοιχείο.
Η εικόνα που περιγράφουν οι ουκρανικές πηγές δεν συμφωνεί πλήρως με τον ισχυρισμό ότι η Ρωσία είχε απόλυτη κυριαρχία στα drones σε ολόκληρο τον τομέα.
Το ISW, εξετάζοντας τους λόγους της ουκρανικής επιτυχίας, αναφέρει μεταξύ άλλων βελτίωση της ουκρανικής επιχειρησιακής σχεδίασης, επιχειρήσεις καταστολής της ρωσικής αεράμυνας, πλήγματα στις γραμμές logistics και, σε ορισμένες περιοχές, ουκρανικό πλεονέκτημα σε τακτικές επιχειρήσεις drones.
Αυτό δείχνει πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάζει η κατάσταση ακόμη και μέσα στον ίδιο άξονα του μετώπου.
Το πλεονέκτημα στα UAV δεν είναι πλέον μόνιμο.
Μπορεί να αλλάζει από χωριό σε χωριό και από εβδομάδα σε εβδομάδα.
Το κύκνειο άσμα Syrskyi
Υπάρχει και μία ισχυρή πολιτικοστρατιωτική διάσταση.
Η επιχείρηση στην Oleksandrivka ήταν η τελευταία μεγάλη επιθετική επιχείρηση που σχεδιάστηκε υπό τον Oleksandr Syrskyi πριν αποχωρήσει από την ηγεσία των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Για μήνες παρέμενε σχεδόν αόρατη.
Δεν είχε τη δημοσιότητα του Pokrovsk.
Δεν είχε το συμβολικό βάρος άλλων μεγάλων πόλεων.
Και όμως, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιούνται τώρα, εκεί συγκεντρώθηκαν σημαντικές ουκρανικές δυνάμεις και επιχειρήθηκε κάτι που είχε γίνει σπάνιο στον πόλεμο:
μια συντονισμένη, πολυφασική χερσαία αντεπίθεση με ουσιαστική μεταβολή της γραμμής του μετώπου.
Η Ιστορία συνεχίζεται
Το σημαντικότερο είναι ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει.
Μέχρι τα μέσα Αυγούστου, ρωσικές δυνάμεις συνέχιζαν επιθετικές ενέργειες τόσο στον τομέα της Oleksandrivka όσο και στην κατεύθυνση του Huliaipole.
Στις 13 και 14 Αυγούστου, ανεξάρτητες αναλύσεις κατέγραφαν νέες ρωσικές επιχειρήσεις στην περιοχή, ενώ ουκρανικές μονάδες συνέχιζαν αντεπιθέσεις.
Το μέτωπο συνεπώς δεν έχει «κλειδώσει».
Η επιτυχία των πρώτων οκτώ μηνών δεν εγγυάται ότι τα εδάφη θα διατηρηθούν.
Και η Ρωσία εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει δυνάμεις και να επιχειρήσει να αντιστρέψει τα ουκρανικά κέρδη.
www.bankingnews.gr
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο πρώην αρχιστράτηγος των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων Oleksandr Syrskyi, ο οποίος, σύμφωνα με εκτενές ρεπορτάζ της Ukrainska Pravda, ήταν ο εμπνευστής μιας πολύμηνης επιθετικής επιχείρησης στον άξονα Oleksandrivka–Huliaipole, στην περιοχή όπου συναντώνται οι περιφέρειες Donetsk, Dnipropetrovsk και Zaporizhzhia.
Και το πραγματικό διακύβευμα φαίνεται πως ήταν τεράστιο:
να ανατραπεί η ρωσική πίεση προς το Orikhiv πριν μετατραπεί σε απειλή για ολόκληρη τη Zaporizhia.
Η επιχείρηση άρχισε τον Ιανουάριο του 2026, πέρασε από δύο διαφορετικές φάσεις και συνεχίστηκε επί μήνες με τη συμμετοχή μερικών από τις ισχυρότερες ουκρανικές αερομεταφερόμενες και επιθετικές μονάδες.
Καταλάβαμε τι ετοίμαζαν
Σύμφωνα με τις γραπτές απαντήσεις που έδωσε ο Oleksandr Syrskyi στην Ukrainska Pravda, το ουκρανικό Γενικό Επιτελείο είχε αρχίσει ήδη από το δεύτερο μισό του 2025 να σχηματίζει εικόνα για τις ρωσικές προθέσεις.
Η εκτίμησή του ήταν ότι η Μόσχα δεν προετοίμαζε επιχειρήσεις μόνο στην περιοχή του Pokrovsk.
Το μεγαλύτερο σχέδιο, σύμφωνα με τον ίδιο, προέβλεπε πίεση και προς το Huliaipole, με στόχο μια διάσπαση κατά μήκος του ευρύτερου άξονα Huliaipole–Dobropillia και τη δημιουργία απειλής εναντίον των ουκρανικών δυνάμεων γύρω από το Orikhiv.
Για τον Syrskyi, η απάντηση δεν μπορούσε να είναι απλώς αμυντική.
Έπρεπε να χτυπήσει πρώτος.
Και όχι απαραίτητα εκεί όπου περίμεναν οι Ρώσοι.
Γιατί επέλεξαν την Oleksandrivka
Η ουκρανική διοίκηση θεωρούσε ότι μια κατά μέτωπο επίθεση στην κατεύθυνση του Huliaipole θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη λόγω της συγκέντρωσης ρωσικών δυνάμεων.
Έτσι γεννήθηκε η ιδέα μιας πλευρικής επιχείρησης στον γειτονικό τομέα της Oleksandrivka.
Ο στόχος ήταν διπλός.
Από τη μία, οι Ουκρανοί επιχειρούσαν να διαταράξουν τη ρωσική προετοιμασία για επίθεση προς το Orikhiv.
Από την άλλη, ήθελαν να αναγκάσουν τη ρωσική διοίκηση να μετακινήσει στρατεύματα μακριά από άλλους κρίσιμους τομείς.
Ο ίδιος ο Oleksandr Syrskyi υποστήριξε ότι το ουκρανικό χτύπημα ανάγκασε τη ρωσική πλευρά να ανακατευθύνει δυνάμεις, ακόμη και στοιχεία της 90th Tank Division που βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή του Pokrovsk.
Εάν αυτή η εκτίμηση είναι ακριβής, τότε η επιχείρηση δεν είχε ως μοναδικό σκοπό την κατάληψη εδάφους.
Ήταν μία προσπάθεια να αλλάξει ολόκληρη η κατανομή των ρωσικών εφεδρειών στο μέτωπο.
Η πρώτη έφοδος
Η πρώτη φάση άρχισε στις αρχές του 2026, βόρεια του Huliaipole.
Ουκρανικές αερομεταφερόμενες και επιθετικές μονάδες κινήθηκαν σε δύο βασικούς άξονες, χρησιμοποιώντας τόσο μηχανοκίνητα μέσα όσο και μικρές ομάδες πεζικού.
Σύμφωνα με την Ukrainska Pravda, οι ουκρανικές δυνάμεις κατάφεραν σε ορισμένα σημεία να προχωρήσουν περίπου 9 έως 11 χιλιόμετρα μέσα στις προηγούμενες ρωσικές θέσεις.
Η αρχική επιτυχία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον αιφνιδιασμό.
Για ημέρες, αναφέρεται ότι ρωσικές μονάδες δεν είχαν κατανοήσει πλήρως την κλίμακα της ουκρανικής ενέργειας.
Όταν αντιλήφθηκαν ότι δεν επρόκειτο για μια απλή τοπική αντεπίθεση αλλά για μεγαλύτερη επιχείρηση, οι ουκρανικές δυνάμεις είχαν ήδη διεισδύσει βαθύτερα.
Το σχέδιο Maximum
Όμως εκεί εμφανίστηκε το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Οι διαθέσιμες δυνάμεις δεν ήταν απεριόριστες.
Σύμφωνα με ουκρανούς αξιωματικούς που μίλησαν στο δημοσίευμα, υπήρχε σχέδιο για ακόμη βαθύτερη προέλαση, με στόχο οι μονάδες να κινηθούν πάνω από δέκα επιπλέον χιλιόμετρα και να εμφανιστούν στα ρωσικά μετόπισθεν κοντά στην Uspenivka.
Δεν συνέβη.
Ο λόγος ήταν απλός και σκληρός: δεν υπήρχαν αρκετές δυνάμεις για να συνεχιστεί η επιχείρηση στο μέγιστο εύρος της.
Η 95th Air Assault Brigade, που είχε αναλάβει μεγάλο βάρος των πρώτων επιχειρήσεων, άρχισε να εξαντλείται.
Και εδώ αποκαλύπτεται μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις του σύγχρονου πολέμου:
Μπορεί ένα σχέδιο να είναι επιτυχημένο.
Μπορεί ο αντίπαλος να αιφνιδιαστεί.
Μπορεί να ανοίξει ένα επιχειρησιακό παράθυρο.
Αλλά χωρίς ανθρώπους και εφεδρείες, το παράθυρο κλείνει.
Η επιχείρηση πέρασε στη συνέχεια σε μεγαλύτερη κλίμακα υπό τον διοικητή των ουκρανικών Air Assault Forces, Oleh Apostol.
Στην περιοχή συγκεντρώθηκε ένα σημαντικό τμήμα των διαθέσιμων αερομεταφερόμενων δυνάμεων.t.
Ουσιαστικά, το Κίεβο είχε συγκεντρώσει ένα σημαντικό μέρος των πιο έμπειρων σχηματισμών του σε έναν τομέα που για μήνες παρέμενε σχεδόν εκτός του διεθνούς ενδιαφέροντος.
Μέτωπο άνω των 50 χλμ
Στις 5 Μαΐου 2026, άρχισε η δεύτερη μεγάλη φάση.
Αυτή τη φορά η επιχείρηση εκτεινόταν σε μέτωπο μεγαλύτερο των 50 χιλιομέτρων, από την περιοχή του Nove Zaporizhzhia μέχρι τη Filiya.
Ο στόχος άλλαξε.
Δεν επρόκειτο πλέον μόνο για ανακούφιση της πίεσης γύρω από Huliaipole και Orikhiv.
Οι ουκρανικές δυνάμεις επιχειρούσαν πλέον να εκδιώξουν όσο το δυνατόν περισσότερες ρωσικές μονάδες από την περιφέρεια Dnipropetrovsk και να κινηθούν προς τον άξονα Komar–Velyka Novosilka.
Η μάχη είχε μετατραπεί από τοπική αντεπίθεση σε επιχείρηση με σαφώς μεγαλύτερο επιχειρησιακό βάθος.
Στις 12 Αυγούστου 2026, η ουκρανική ηγεσία αποφάσισε τελικά να δημοσιοποιήσει την έκταση της επιχείρησης.
Ο νέος διοικητής Mykhailo Drapatyi, παρουσία του Oleh Apostol, ενημέρωσε τον πρόεδρο Volodymyr Zelenskyy για τα αποτελέσματα.
Η ουκρανική πλευρά ανακοίνωσε ότι από τον Ιανουάριο έως τον Αύγουστο ανακτήθηκαν 26 οικισμοί στις περιφέρειες Donetsk, Dnipropetrovsk και Zaporizhzhia και συνολικά περίπου 745 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους.
Το νούμερο είναι τεράστιο για τα δεδομένα του στατικού πολέμου των τελευταίων ετών.
Ωστόσο υπάρχει μία σημαντική επιφύλαξη.
Το Institute for the Study of War (ISW), χρησιμοποιώντας τη δική του συντηρητικότερη χαρτογράφηση, υπολόγισε τις επιβεβαιωμένες ουκρανικές εδαφικές ανακτήσεις σε περίπου 626,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα για την ίδια ευρύτερη επιχείρηση.
Το ISW σημειώνει πάντως ότι η μεθοδολογία του μπορεί να υποεκτιμά την πραγματική έκταση των ουκρανικών προωθήσεων.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη συζήτηση.
Η ουκρανική πλευρά κατάφερε να ανακτήσει έδαφος, να αναγκάσει τη Ρωσία να αντιδράσει και, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναλύσεις, να επηρεάσει τις ρωσικές επιχειρήσεις στον νότιο τομέα.
Όμως οι ίδιες ουκρανικές μαρτυρίες περιγράφουν σοβαρά προβλήματα ανθρώπινου δυναμικού.
Μετά τις πρώτες εβδομάδες έντονων επιχειρήσεων, ορισμένες μονάδες άρχισαν να αντιμετωπίζουν έλλειψη πεζικού.
Στρατιώτες και διοικητές που μίλησαν στην Ukrainska Pravda περιέγραψαν μια επιχείρηση στην οποία το σχέδιο μπορούσε να λειτουργήσει, αλλά η δυνατότητα διατήρησης του ρυθμού γινόταν όλο και δυσκολότερη.
Με άλλα λόγια:
η στρατηγική μπορεί να ανοίξει τον δρόμο – αλλά κάποιος πρέπει να έχει τις δυνάμεις για να τον διασχίσει.
Το παράδοξο του πολέμου των drones
Στην επιχείρηση εμφανίστηκε ακόμη ένα κρίσιμο στοιχείο.
Η εικόνα που περιγράφουν οι ουκρανικές πηγές δεν συμφωνεί πλήρως με τον ισχυρισμό ότι η Ρωσία είχε απόλυτη κυριαρχία στα drones σε ολόκληρο τον τομέα.
Το ISW, εξετάζοντας τους λόγους της ουκρανικής επιτυχίας, αναφέρει μεταξύ άλλων βελτίωση της ουκρανικής επιχειρησιακής σχεδίασης, επιχειρήσεις καταστολής της ρωσικής αεράμυνας, πλήγματα στις γραμμές logistics και, σε ορισμένες περιοχές, ουκρανικό πλεονέκτημα σε τακτικές επιχειρήσεις drones.
Αυτό δείχνει πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάζει η κατάσταση ακόμη και μέσα στον ίδιο άξονα του μετώπου.
Το πλεονέκτημα στα UAV δεν είναι πλέον μόνιμο.
Μπορεί να αλλάζει από χωριό σε χωριό και από εβδομάδα σε εβδομάδα.
Το κύκνειο άσμα Syrskyi
Υπάρχει και μία ισχυρή πολιτικοστρατιωτική διάσταση.
Η επιχείρηση στην Oleksandrivka ήταν η τελευταία μεγάλη επιθετική επιχείρηση που σχεδιάστηκε υπό τον Oleksandr Syrskyi πριν αποχωρήσει από την ηγεσία των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Για μήνες παρέμενε σχεδόν αόρατη.
Δεν είχε τη δημοσιότητα του Pokrovsk.
Δεν είχε το συμβολικό βάρος άλλων μεγάλων πόλεων.
Και όμως, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιούνται τώρα, εκεί συγκεντρώθηκαν σημαντικές ουκρανικές δυνάμεις και επιχειρήθηκε κάτι που είχε γίνει σπάνιο στον πόλεμο:
μια συντονισμένη, πολυφασική χερσαία αντεπίθεση με ουσιαστική μεταβολή της γραμμής του μετώπου.
Η Ιστορία συνεχίζεται
Το σημαντικότερο είναι ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει.
Μέχρι τα μέσα Αυγούστου, ρωσικές δυνάμεις συνέχιζαν επιθετικές ενέργειες τόσο στον τομέα της Oleksandrivka όσο και στην κατεύθυνση του Huliaipole.
Στις 13 και 14 Αυγούστου, ανεξάρτητες αναλύσεις κατέγραφαν νέες ρωσικές επιχειρήσεις στην περιοχή, ενώ ουκρανικές μονάδες συνέχιζαν αντεπιθέσεις.
Το μέτωπο συνεπώς δεν έχει «κλειδώσει».
Η επιτυχία των πρώτων οκτώ μηνών δεν εγγυάται ότι τα εδάφη θα διατηρηθούν.
Και η Ρωσία εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει δυνάμεις και να επιχειρήσει να αντιστρέψει τα ουκρανικά κέρδη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών